ورود اعضا عضویت در سایت
ارسال لینک به دوستان

هفته چهل و چهارم از دوران نوزادی

نام گروه : هفته های سال اولانتشار : ۴ مهر ۱۳۹۳تعداد بازدید : ۱۲۵۸ ارسال به دوستان
چاپ این صفحه اشتراک گذاری این خبر مشاهده نظرات

هفته چهل و چهارم از دوران نوزادی

این روز‌ها نه تنها نوزادتان در مسائلی دخالت می‌کند که نباید بکند، بلکه یاد گرفته است که از جایی که ترجیح می‌دهید در آنجا بماند، فرار کند و هر کابینت و کشویی که در آن را قفل نکرده باشید، برای او وسوسه انگیز می‌باشد.

نوزادتان در این سن، با سینه خیز رفتن و بالا رفتن از وسایل، سعی می‌کند که از موقعیت‌های مختلف فرار کند. ممکن است از نرده‌های تخت خوابش بالا برود. تعویض پوشک او با تقلای زیادی همراه خواهد بود و همچنین سعی می‌کند که از کالسکه، صندلی بلند و تابَش فرار کند.

نوزاد در این ماه، امر و نهی‌های ساده را متوجه می‌شود، اما باز هم وقتی به او «نه» می‌گویید، آن را نشنیده می‌گیرد (برای اینکه به این حرف شما گوش دهد و سخنانتان تأثیر بیشتری داشته باشند، کمتر از این کلمه استفاده کنید).

افزایش دایرۀ لغات

در این سن نوزادتان می‌تواند یکی دو کلمه‌ای حرف بزند - معمولاً برای اشاره به چیزهایی که دوست دارد یا در زندگی روزانۀ خود به آن‌ها اهمیت می‌دهد. شاید منتظر شنیدن کلمه «ماما» باشید اما «بابا» (دَدَ) را زود‌تر از «ماما» خواهد گفت. نه به خاطر اینکه پدرش را بیشتر دوست دارد، بلکه صدای «ب» راحت‌تر از «م» است (به طور کل تلفظ حروف بی‌صدای «ن»، «د»، «ب» و «پ» برای نوزادان راحت‌تر از تلفظ بقیه حروف بی‌صداست). شاید هم به این دلیل باشد که مادران هنگام صحبت کردن با نوزادشان بیشتر از کلمه «بابا» استفاده می‌کنند: «بابا آمد!» نوزاد هر کلمه‌ای را که زود‌تر به زبان بیاورد (و هیجان شما را از شنیدن آن ببیند)، آن کلمه را در حین یادگیری کلمات دیگر، مدام با خود تکرار می‌کند. البته اغلب آن را اشتباه به کار می‌برد، برای مثال به گربه اشاره می‌کند و می‌گوید «هاپو».

چنین اشتباهی طبیعی است، اما می‌توانید با گفتن نام صحیح آن، او را راهنمایی کنید. در این مرحله است که نوزادتان اشاره کردن را یاد می‌گیرد. با این شیوه از شما راجع به چیزی که به آن نگاه می‌کند، سؤال می‌کند تا دایره لغاتش را افزایش دهد. به او بگویید که «بله» نام آن اردک است، یا آن چیزی که در هوا پرواز می‌کند، هواپیما است. این بازیِ اشاره کن و بگو، هیچ وقت تمامی ندارد. اما یادتان باشد که نتیجۀ آن را هنگامی می‌بینید که خودش این کلمات را می‌گوید. اگر نوزادتان هنوز به چیزی اشاره نمی‌کند، تلفن را به دستش بدهید؛ میل زیاد او به فشار دکمه‌های آن، انگشت‌های کوچکش را قوی خواهد کرد.

با گذشت چند ماه، خواهید دید که نوزادتان بیش از پیش حرف‌های شما را متوجه می‌شود. او می‌فهمد که راجع به چیزی دارید حرف می‌زنید و به درستی به شما پاسخ خواهد داد. البته فقط زمانی که او هم دوست داشته باشد، پاسخ بدهد. او سؤالات و جملاتی از قبیل «گرسنته؟» و «آن کتاب را برایم بیاور» را می‌فهمد و به آن‌ها پاسخ می‌دهد.

 درک سلسله مراتب وابستگی

نوزادتان تا این زمان، قوانینی برای خودش وضع کرده است که در مرتبهٔ اول، و پس از آن در مرتبهٔ دوم و... به سراغ چه کسانی باید برود.

می‌دانید که نوزاد به شما بسیار وابسته شده است. او این مسأله را، هر بار که او را ترک می‌کنید، با گریه‌های خود و ابراز ناراحتی نشان می‌دهد. حتی وقتی او را پیش پدر، مادر بزرگ یا پرستارش می‌گذارید نیز همین رفتار را از خود نشان می‌دهد. حتی وقتی که پدرش می‌تواند به او غذا بدهد هم اصرار دارد که شما این کار را انجام دهید. تا شش ماهگی، نوزادتان با هر پرستاری کنار می‌آید، مخصوصاً به کسانی که نسبت به نیازهای او حساس هستند؛ اما در حدود هفت ماهگی، اکثر نوزادان فقط به یک نفر وابسته می‌شوند و او معمولاً مادرشان است. اما اکنون که چند ماه گذشته، این وابستگی کماکان در او دیده می‌شود و هنوز باید با اضطراب جدایی ناشی از آن، دست و پنجه نرم کنید.

نتایج تحقیقات

در مطالعه‌های دیگر در خصوص وابستگی نوزاد، محققان اتاقی را آماده کردند که در آن مادر، پدر، پدر بزرگ، مادر بزرگ و پرستار نوزاد حضور داشتند. وقتی نوزاد نیازمند آرامش یا کمکی بود، معمولاً به شخصیت اصلی این وابستگی، یعنی مادر مراجعه می‌کرد. سپس از مادران خواستند که اتاق را ترک کنند. برخی از نوزادان شروع به گریه کردند و برخی دیگر فقط ابراز ناراحتی کردند و حتی بهت زده شدند. از آنجایی که سایر افرادِ آشنا و با محبت در کنار آن‌ها بودند، نوزادان خیلی زود ساکت شدند. هرکدام از این نوزادان برای آرامش و مراقبت، به فرد دومی که در سلسه مراتب وابستگی آن‌ها قرار داشت، مراجعه کردند. که این فرد دوم اغلب پدر بود. سپس از پدران خواستند که اتاق را ترک کنند. نوزاد بسته به وضعیت سلسه مراتب وابستگی‌اش، به سمت پرستار، پدر بزرگ و یا مادر بزرگ رو کرد.

10 ماهگی نوزاد,11 ماهگی نوزاد,امر و نهی به نوزاد,اولین کلمات نوزاد,حرف زدن با نوزاد,حرف زدن نوزاد,راه رفتن نوزاد,نوزاد در هفته 44,نوزاد ده ماهه,نوزاد پا پرانتزی,نوزاد کنجکاو,نوزاد یازده ماهه,هفته چهل و چهارم نوزاد,پاهای قوس دار,کنجکاوی نوزاد,کودک و کودکیاری

تقویت مغز

مادر و سایر افراد در سلسه مراتب وابستگی نوازد، پایگاه امنی برای او محسوب می‌شوند. زیرا نوزاد به سمت آن‌ها سینه خیز یا راه می‌رود. در این سن کاملاً طبیعی است که نوزاد به پرستار اصلی و سایر افراد پیرامونش وابسته شود و سپس از آن‌ها دل بکند، که به آن سندرومِ ولکرو (Velcro) می‌گویند.

گاهی اوقات پدر یا مادر بزرگ سعی می‌کنند که از او مراقبت کند و اگر مادر در اتاق حضور داشته باشد، نوزاد پافشاری می‌کند که مادرش از او نگهداری کند. زندگی برای نوزاد هنگامی که شخصیت اول وابستگی به او ملحق می‌شود، راحت‌تر است: مادر زود‌تر از سایرین تشخیص می‌دهد که نوزادش چه می‌خواهد، بنابراین نوزاد برای ابراز نیاز‌هایش، احتیاج به تلاش زیادی ندارد.

سؤال این است که آیا هنگامی که فرد دیگری می‌تواند از او مواظبت کند، باز هم مادر باید خودش را وقف او کند یا اجازه بدهد که شخص دیگری نیز مراقبت او باشد؟ پاسخ این است: هر دو. گاهی اوقات از او دور شوید - اگر فرد دیگری نیز از او مواظبت کند، برایش خوب است - و گاهی اوقات خود وارد عمل شوید و به او رسیدگی کنید.

 نگرانی‌های شما در این هفته – پاهای نوزاد

اگر پا‌هایش کمی پرانتزی و قوس دار به نظر می‌رسد و نگران این مسأله هستید، خیالتان راحت باشد. اکثر نوزادان با پاهای پرانتزی شروع به راه رفتن می‌کنند و تا دو سال هم به‌‌ همان حالت راه می‌روند، زیرا استخوان‌هایشان به اندازه کافی رشد نکرده و ماهیچه‌هایشان به اندازه کافی قوی نشده‌اند.

با گذشت زمان ساق و قوزک پای نوزاد قوی شده و مانند سایر کودکان بازی می‌کند و می‌دود. اگر نگران این موضوع هستید، در ویزیت بعدی حتماً با پزشک راجع به آن صحبت کنید. او تشخیص خواهد داد که آیا میزان قوس پا‌ها نسبت به سن نوزاد، بیش از حد طبیعی است یا خیر.

گردآورنده مطلب : مادرانه منبع : مادرانه
چاپ این صفحه اشتراک گذاری این خبر مشاهده نظرات

دیگر نوشته های مرتبط با این مطلب


نام*
نام خانوادگی*
ایمیل*
وب سایت


ارسال لینک به دوستان